سهراب سپهری

صداکن مرا

صدای توخوب است

صدای توسبزینه ی آن گیاه عجیبی است

که درانتهای صمیمیت حزن می روید

درابعاداین عصرخاموش

من ازطعم تصنیف درمتن ادراک یک کوچه تنهاترم.

بیاتابرایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است.

/ 3 نظر / 5 بازدید
امید زندگی

گاه گاهے سفر ڪـن به حوالے دلت، شاید خاطره اے منتظر لمس نگاهت باشد

فاطمه

مــن کــــــه در تنـــگ بــــرای تــو تـمـــاشــا دارم بــــا چـــــه رویـــــی بنــــویـســم غــم دریا دارم؟ دل پر از شوق رهایی سـت ،ولی ممکن نیست بـــــــه زبــــــان اورم ان را کـــــــــه تــمــنـــا دارم چــیســـــتم؟! خــــاطــره زخـــم فرامــوش شده لـــب اگــــر بــاز کـــنم بـا تــو ســخن هـــــا دارم بـا دلــت حســـرت هم صحبتی ام هست ،ولی ســنگ را بــا چـــه زبانــــی بــه ســـخن وادارم؟ چیـــزی از عمــر نمانده ست ،ولی می خواهم خــانــه ای را کــــه فــــروریــختـــه بــر پــا دارم... فاضل نظری[گل]

رندک

... و تنهایی من شبیخون حجم تورا پیش بینی نمیکرد و خاصیت عشق این است ...